Het is nu za nov 17, 2018 11:50 am




Plaats een nieuw onderwerp Antwoord op onderwerp  [ 940 berichten ]  Ga naar pagina Vorige  1 ... 49, 50, 51, 52, 53, 54, 55 ... 63  Volgende
Ter herinnering aan.. 
Auteur Bericht
Avatar gebruiker
arwanda1465

Geregistreerd:
za sep 18, 2010 8:40 pm
Berichten: 545
Woonplaats: Ergens in Nederland
Bericht Re: Ter herinnering aan..
Hendrik Frederik (Henk) KUIPERS (23 jaar)

Afbeelding
Foto: Huis der Historie - Hengelo


Henk is geboren op 11 november 1917 te Hengelo (OV)

Zoon van Antonie Barend (Toon) KUIPERS en Elisabeth Wilhelmina (Betsie) van DRUTEN

Henk wordt geboren als tweede van zes kinderen in een arbeidersgezin aan de Van Lennepstraat 22 in
Hengelo


Afbeelding
Het gezin van Toon en Betsie Kuipers. v.l.n.r. Herman (1919) , vader Toon (1887), Henk (1917),
Bertus (1921), Stien (1930), moeder Betsie (1890), Trui (1914) en Jan (1923).
Foto: Huis der Historie - Hengelo


In het gezin speelt het christelijk geloof een belangrijke rol. Na de lagere school zit verder leren er niet in.
De financiën daarvoor ontbreken. Het is midden in de crisisjaren als Henk van school komt. Hij vindt een
baan als hulpje bij een schoenmaker, maar daar krijgt hij meer klappen dan loon. Henk komt uiteindelijk
terecht in de gieterij van Stork. Daar doet hij het zwaarste en smerigste werk, de gietstukken uit het vuur
trekken. Het zware werk is het ook nog erg ongezond, maar voor Henk voelt het bijna als een verademing.
Bij Stork wordt hij gewaardeerd, al is het maar omdat anderen het werk niet willen doen.

Aan zijn baan bij Stork komt tijdelijk een einde als hij op 1 juli 1937 in dienst moet.
Henk wordt ingedeeld als dienstplichtige huzaar bij het 1e Regiment Huzaren en gaat voor zijn eerste
opkomst naar Amersfoort. In deze periode is men druk bezig met de reorganisatie en motorisering van
de cavalerie. Henk is aanvankelijk ingedeeld bij het paardenvolk maar de vorming van een Regiment
Huzaren Motorrijders is in volle gang. Uiteindelijk wordt Henk ingedeeld bij het Mitrailleur Eskadron van
het 1e Regiment Huzaren Motorrijders (ME - 1 R.H.M.).


Afbeelding
Een Mitrailleur Eskadron op oefening
Foto: www.zuidfront-holland1940.nl


Afbeelding
Henk in het ceremonieel tenue van de cavalerie, de bijbehorende "kolbak"
ligt voor hem op de stoelleuning. Vermoedelijk is deze "statiefoto" speciaal
genomen voor de familie thuis in Hengelo
Foto: Huis der Historie - Hengelo


Na 15 maanden, op 8 october 1938, zit de verplichte diensttijd voor Henk erop.
Hij komt weer thuis in Hengelo. Gelukkig kan hij weer terecht bij Stork. Henk
gaat dagelijks naar zijn werk, maar is ook regelmatig ziek thuis. Na 10 maanden
bij Stork houdt het werk daar voor Henk alweer op.
De regering besluit, gezien het conflict tussen Duitsland en Polen over Danzig, tot
afkondiging van de algemene mobilisatie. De eerste mobilisatie dag is dinsdag
29 augustus 1939. Henk gaat opnieuw naar de kazerne bij zijn oude onderdeel
het 1 R.H.M.
Het zijn spannende maanden die vooraf gaan aan de Duitse inval op 10 mei 1940.
Broer Herman zit intussen ook in dienst en voor hun ouders is het een moeilijke tijd.
Beide broers komen af en toe voor verlof naar huis maar er zijn niet veel herinnering-
en die nog een beeld kunnen hoe het met Henk is vergaan.


Afbeelding
De broers Henk (links) en Herman Kuipers
Foto: Huis der Historie - Hengelo


Medio november 1939 vond de concentratie van de gehele Lichte Divisie in Noord-Brabant
plaats, waarbij 1 R.H.M. eerst in Liempde en vanaf eind december in Breda werd gelegerd.
In verband met de toegenomen dreiging van vijandelijke luchtlandingen in het westen van
Nederland werd 1 R.H.M. in de tweede helft van april 1940 aan de Lichte Divisie onttrokken
en naar Wassenaar verplaatst, waar het regiment als mobiele reserve onder rechtstreeks
bevel van de Commandant Vesting Holland werd gesteld.

Op 7 mei 1940 had 1 R.H.M. bevel gekregen met ingang van de volgende dag de grote wegen
vanuit Den Haag in de richting van Amsterdam, Utrecht en Rotterdam in een zeer verspreide
opstelling van voor zonsopgang tot na zonsondergang te bewaken. Hiertoe werden bij toerbeurt
ingezet een van de eskadrons huzarenmotorrijder en twee secties van het mitrailleureskadron.
Op 10 mei 1940 bond het regiment de strijd aan met Duitse parachutisten en luchtlandings-
troepen in de omgeving van het vliegveld Valkenburg en de eerder genoemde grote wegen.

10 mei 1940

In de nacht van donderdag 9 op vrijdag 10 mei gaat een eenheid van 1 R.H.M. om 02.00 uur
op weg om stellingen te betrekken langs de Rijksweg Den Haag - Wassenaar - Amsterdam.
Men vreest dat deze weg door een vijand gebruikt kan worden voor landingen met transport
vliegtuigen.
Om 03.00 uur is het eerste alarm. Het duurt even voordat men zicht heeft op wat zich afspeelt.
Vanaf 04.30 uur wordt het duidelijk dat Duitse parachutisten worden afgeworpen tussen het
vliegveld Valkenburg (ZH) en het (hulp)vliegveld Maaldrift. Om 05.00 uur wordt bevel gegeven
de Duitse parachutisten aan te vallen en uit te schakelen. De eerste gewonden bij het Mitrailleur
Eskadron zijn dan al gevallen wanneer een zijspancombinatie door Duits vuur wordt getroffen.

Ook Henk ligt in stelling nabij Maaldrift. De stelling ligt tussen de Rijksstraatweg en de trambaan.
Veel Duitse transportvliegtuigen kunnen door de slechte bodemgesteldheid van het vliegveld
Valkenburg daar niet meer landen en wijken uit naar de in de buurt gelegen Rijksstraatweg om
daar een (nood)landing uit te voeren. Daar worden de toestellen beschoten door Nederlandse
militairen, ook vanuit de stelling waar Henk ligt. Tijdens een van deze acties wordt Henk getroffen
en loopt daarbij zeer ernstig beenletsel op. De open beenbreuk is op zich al voldoende om hem uit
te schakelen, maar het letsel is ernstiger. Er zijn niet veel verbandmiddelen aanwezig. De strijd
gaat ondertussen gewoon door, tijd om de wond van Henk goed te behandelen is er niet. Het been
raakt ernstig ontstoken. Zijn maten slepen hem vanaf dat moment met zich mee om te voorkomen
dat hij als krijgsgevangene in Duitse handen zal vallen. Dat heeft ernstige gevolgen voor de wond
aan zijn been. Op een kar komt hij uiteindelijk in Leiden terecht maar het lukt niet om Henk naar
een ziekenhuis te brengen.

Al snel wordt duidelijk, dat Henk helemaal naar Amsterdam vervoerd moet worden voor opname in
een ziekenhuis. Pas in het Burgerziekenhuis aan de Linnaeusstraat in Amsterdam kan hem voor het
eerst adequate hulp worden geboden. Helaas treedt er geen herstel op.

De familie in Hengelo

Stien (toen 10 jaar) kan zich 10 mei 1940 nog wel goed herinneren. "Ik was nog een meisje en ik
ging aan de Deldenerstraat kijken naar de Duitse colonnes die voorbij kwamen. Ik had geen idee
van de zorgen die mijn ouders hadden over mijn broers".

De ouders weten alleen dat Herman gelegerd is in Rotterdam, maar waar Henk zich bevindt weet
niemand. Wanneer op 15 mei een militair aanbelt, wordt het ergste gevreesd. Hij brengt hen het
zakboekje van Herman dat is teruggevonden in de puinhopen van een gebombardeerde school in
Rotterdam. Van Herman zelf geen spoor. Die ziet gelukkig op bijna hetzelfde moment kans zijn
familie een bericht te sturen via de buren die telefoon hebben.
Herman is als monteur gelegerd op het vliegveld Waalhaven bij Rotterdam. Hij schuilt tijdens het
bombardement in de kelder van de Christelijke Technische School aan de Gordelweg . Het gebouw
stort in maar een dag later wordt Herman ongedeerd terug gevonden in de puinhopen.

Het duurt nog een paar dagen voordat er ook bericht komt van Henk. Hij is gewond opgenomen in
het Burger Ziekenhuis in Amsterdam. Onbekend is hoe hij gewond is geraakt en hoe ernstig het is.
Zelf doet hij er heel luchtig over. Hij stuurt een kaart met de boodschap "als het jullie zo gaat als
mij, heb je niets te klagen". Helaas treedt er geen herstel in. Oorlogsverwondingen leiden dikwijls
tot ernstige infecties die op hun beurt kunnen leiden tot gangreen en dus mogelijk amputaties van
ledematen. Wanneer na enkele weken nader onderzoek wordt gedaan blijkt, dat Henk lijdt aan een
slopende ziekte die ook het herstel van zijn oorlogsverwonding in de weg staat.
Het Burger Ziekenhuis kan niets meer bieden en daarom wordt hij een paar weken later overgebracht
naar het sanatorium Zonnestraal in Laren, niet voor herstel maar voor verpleging. Henk heeft het er
best naar zijn zin maar genezing blijft uit.

Elke zondag moet Henks moeder vanuit Hengelo de reis ondernemen naar Laren. Zijn vader komt
niet mee, daar is geen geld voor. Ook de andere leden van het gezin gaan nooit naar Laren.
Moeder Betsie gaat eerst met de trein naar Deventer. Dan met het veer over de IJssel, de brug is
immers op 10 mei door Nederlandse troepen opgeblazen. Vervolgens gaat zij met de trein naar
Hilversum en tenslotte met de stoomtram naar Laren. Ze kan maar even bij haar zoon zijn, dan
moet ze noodgedwongen alweer de terugreis aanvaarden, anders komt ze niet meer dezelfde dag
thuis. Geen wonder dat gezocht wordt naar een andere oplossing.

Tegen het eind van 1940 komt Henk terug naar Hengelo. Hij wordt opgenomen in een ziekenkamer
aan de Kievitstraat, een soort verpleegafdeling van het Algemeen Ziekenhuis, op een afstand van
ongeveer 20 minuten lopen naar de ouderlijke woning. Daar wordt hij bijna een jaar verpleegd
terwijl zijn conditie steeds slechter wordt. Moeder Betsie zoekt hem elke dag op, vader Toon af en
toe, de broers en zussen regelmatig. Henk vertelt weinig of niets over wat hem is overkomen.


Afbeelding
Henk met zuster Ebbekink, in zijn kamertje aan de Kievitstraat, september 1941
Foto: Huis der Historie - Hengelo


Medio october 1941 gaat het bergafwaarts. Henk wil graag nog een keer naar het ouderlijk huis
aan de Van Lennepstraat. Besloten wordt om de voorkamer van het huis in te richten als zieken-
kamer. Het is een hele operatie om Henk midden in de oorlog van het ziekenhuis naar huis te
brengen, maar uiteindelijk lukt het op zaterdag 18 october 1941 aan het einde van de ochtend.
Bij zijn vertrek uit de Kievitstraat roept Henk nog een vrolijk afscheid naar het meisje in de naast
gelegen kamer, niet wetend dat het meisje juist die nacht is gestorven.

Henk kan maar heel kort genieten van het thuis zijn.
Enkele uren na zijn thuiskomst, om 15.00 uur sluit hij voorgoed zijn ogen.

De verwondingen en de slopende ziekte zijn hem teveel geworden ..........


Afbeelding
Foto: Huis der Historie - Hengelo


Afbeelding
De aangifte van het overlijden van Henk Kuipers werd op 20 october 1941 gedaan door Herman
Engelbert Kuipers. Hij was aanspreker en hoewel de namen kloppen was hij geen directe familie.
Foto: Huis der Historie - Hengelo


Afbeelding
Dagblad van het Oosten - Almelo's Dagblad, zaterdag 25 october 1941


Op 22 october 1941 is de begrafenis. Vanuit het sterfhuis loopt de familie met vele belangstel-
lenden, vrienden, mensen uit de kerk en ook collega Huzaren, naar de Algemene Begraafplaats
aan de Oldenzaalsestraat waar Henk Kuipers ter aarde wordt besteld in Vak E XI, Rij 2, Graf 46.


Afbeelding
Foto: Huis der Historie - Hengelo, Wybo Miedema, januari 2011


Een vergeten gevallene

Het was een klein bericht in de krant. Op 26 juni 2010, tijdens de viering van Veteranendag, werd op
de 1e verdieping van het stadhuis van Hengelo (OV) een plaquette onthuld met de namen van alle
Hengeloërs die als militair zij omgekomen. Een paar dagen belde Stien Woning-Kuipers (1930) naar
het stadhuis met de vraag of de naam van haar broer ook op de plaquette stond. Ze wilde graag eens
komen kijken. Maar de naam van haar broer, Hendrik Frederik Kuipers, stond niet op het monument,
zoals zijn naam op vrijwel geen enkel monument voorkomt. Dat werd het begin van een zoektocht
naar de omstandigheden waaronder Henk Kuipers in de meidagen van 1940 gewond is geraakt en
meer dan een jaar later aan de gevolgen daarvan is overleden.

Henk Kuipers werd geen held en kreeg geen glorie

Inmiddels is de naam van Henk Kuipers alsnog aangebracht op de plaquette in de hal van het stadhuis
te Hengelo.


Het graf van Henk ligt in februari 2011 nog op de Algemene Begraafplaats aan de Oldenzaalsestraat in
Hengelo, maar niet lang meer. Zijn directe nabestaanden, twee broers en een zuster, zijn ondertussen
hoogbejaard. Ze weten dat als zij er niet meer zijn, er nog maar weinigen naar het graf zullen omkijken.
Ze vinden het beter dat Henk begraven wordt bij zijn kameraden. Ze hebben de Oorlogsgravenstichting
verzocht om zijn stoffelijke resten over te brengen naar het Militair ereveld Grebbeberg.
De Bergings- en Identificatie Dienst van de Koninklijke Landmacht zorgt voor de uitvoering ervan.

Afbeelding
Foto: André Reijniers (31 juli 2011)

Afbeelding
Foto; André Reijniers (10 april 2011)

Dienstplichtig huzaar Henk Kuipers heeft op 26 mei 2011 zijn laatste rustplaats gekregen op het Militair
ereveld Grebbeberg te Rhenen (UT). Militairen van 42 Tankbataljon uit Havelte zorgden, in aanwezigheid
van nabestaanden, voor de herbegrafenis van Henk die dan, 70 jaar na dato, alsnog de eer zal krijgen die
hem als gevallen soldaat uit de meidagen van 1940 toekomt.

Henk Kuipers ligt begraven in rij 14, graf 18.

Afbeelding
Foto: www.defensie.nl

Afbeelding
Foto: www.defensie.nl


Afbeelding
Foto: André Reijniers (31 juli 2011)


Een speciaal woord van dank gaat uit naar Wybo Miedema, "Huisbaas" van het
Huis der Historie te Hengelo.



Bronnen o.a.:

"Geen held, Geen Glorie",
Henk Kuipers, een vergeten gevallene
Wybo Miedema, Uitgave Het Huis der Historie, Hengelo (OV) 2011

"Gevallen voor Nederland",
Nederlandse gesneuvelden in de meidagen 1940
J.W. de Leeuw. Uitgeverij Aspekt, Soesterberg 2012

"De slag om de Residentie" 8e herziene en aangevulde druk
E.H. Brongers. Uitgever Aspekt, Soesterberg 2004

"De Regimenten Huzaren Motorrijders 1938 - 1940"
J.A. Bom. Uitgave: Stichting Museum Nederlandse Cavalerie, Amersfoort 1999

"Herleefd verleden" Strijd om Valkenburg ZH in mei 1940
J. Portengen. Uitgeverij Eburon, Delft 1995

"Algemeen overzicht van de strijd om en in de Vesting Holland en de strijd tegen de
Luchtlandingstroepen rondom 's-Gravenhage, Mei 1940"
C.D. Kamerling. Staatsdrukkerij en Uitgeversbedrijf, 's-Gravenhage 1954.

oorlogsgravenstichting.nl
www.avrm.nl
www.defensie.nl
www.delpher.nl
www.mei1940.nl

_________________
Alles sal reg kom as ons almal ons plig doen


zo okt 18, 2015 11:00 pm
Profiel
Avatar gebruiker
arwanda1465

Geregistreerd:
za sep 18, 2010 8:40 pm
Berichten: 545
Woonplaats: Ergens in Nederland
Bericht Re: Ter herinnering aan..
Hendrik VEGELIN (19 jaar)

Geboren op maandag 13 april 1925 te Opeinde (FR)

Zoon van Kornelis VEGELIN en Jitske SPOELSTRA


Afbeelding
Nieuwsblad van Friesland, dinsdag 21 april 1925


Hendrik was van beroep grondwerker, ongehuwd en woonde in Opeinde.

Op op 31 augustus 1944 werd hij gearresteerd door een aantal landwachters onder leiding
van hun commandant, Hendrik Melker (1910). Na zijn aanhouding is Hendrik overgebracht
naar het Duitse kamp Husum-Schwesing, onderdeel van concentratiekamp Neuengamme.
Op woensdag 25 october 1944 is Hendrik daar overleden.


Het kamp Husum-Schwesing (Duits; Konzentrationslager Husum-Schwesing) was tijdens de
Tweede Wereldoorlog een buitenkamp van het concentratiekamp Neuengamme.

Het kamp Husum-Schwesing lag in Noord-Friesland, in het toenmalige Engelsburg (tegen-
woordig een deel van Schwesing) en op circa 5 kilometer ten noordoosten van Husum.

Het kamp werd op 26 september 1944 in gebruik genomen als onderdeel van een veel groot-
schaligere fortificatie, bekend als de Friesenwall. Het kamp bestond uit negen barakken, waar-
van er een voor de verzorging van zieken bestemd was.

Het kamp heeft slechts drie maanden bestaan. Gedurende de herfst van 1944 hebben er in
totaal 2500 mensen uit 14 landen gevangengezeten, van wie tussen de 300 en 500 dit verblijf
niet overleefden. Het overgrote deel van de slachtoffers was Nederlander, waaronder Hendrik
Vegelin. Op 25 september werden circa 1500 gevangenen met veewagons van de Deutsche
Reichsbahn vanuit Neuengamme hierheen gebracht, op 20 oktober volgden nog eens 1000
gevangenen afkomstig uit Neuengamme.

Het kamp stond van september tot november 1944 onder leiding van Hans Hermann Griem,
een SS-Untersturmführer.

De gevangenen moesten in het moerassige gebied onder toezicht van de kapo's allerlei werk-
zaamheden ten behoeve van het Duitse leger verrichten, zoals het graven van tankgrachten.
Ze stonden daarbij de hele dag in het koude water. 's Morgens en 's avonds werden ze door
de straten van Husum gedreven. De inwoners van Husum moesten de lichamen van de gevan-
genen die waren overleden naar het kerkhof brengen.

In december 1944 was de Friesenwall als gevolg van de nieuwe militaire situatie nutteloos
geworden, waarop het kamp Husum-Schwesing werd opgedoekt. Alle overlevenden werden
teruggebracht naar Neuengamme.


Oorspronkelijk werd Hendrik op 27 oktober 1944 begraven op het Evangelische Friedhof te
Husum in vak SO, meervoudig graf 24.

Hendrik heeft uiteindelijk zijn laatste rustplaats gevonden op het Nederlands ereveld te Lübeck,
Duitsland, vak 3, nr. 23, rij H.


Het Nederlands ereveld te Lübeck
Afbeelding
Foto: Oorlogsgravenstichting


Afbeelding
Foto: Oorlogsgravenstichting


Afbeelding
Foto: Oorlogsgravenstichting


De naam van Hendrik staat vermeld op een gedenkteken in zijn geboorteplaats Opeinde.

Het oorlogsmonument in Opeinde (gemeente Smallingerland) is een hartvormige grijze
zwerfkei die is opgegraven in het parkje bij het Von Knobelsdorfplein in Drachten. Het
monument is geplaatst op een cirkelvormig plateau van gele klinkers, met daaromheen
een natuurstenen rand.

Het monument is ter gedachtenis aan de Burgerslachtoffers en het Verzet en bevindt zich
aan de Reinder de Vriessingel, nabij de loopbrug over het Juffersgat (Opeinderkanaal).

Het ontwerp is van Anne Woudwijk, de onthulling heeft plaats gevonden op 4 mei 1995

De gespleten kei symboliseert het gebroken hart van de samenleving van Opeinde in en
ook na de bezettingstijd.


Afbeelding
Foto: commons.wikimedia.org = Baykedevries (19-07-2013)

Afbeelding
Foto: commons.wikimedia.org = Baykedevries (19-07-2013)

Tijdens de jaarlijkse dodenherdenking op 4 mei staan alle gevallenen uit Opeinde
en wijde omgeving, waaronder Hendrik, in het middelpunt van de belangstelling.

Afbeelding
Foto: Doarpskrante It Brechje (04-05-2015)

Afbeelding
Foto: Doarpskrante It Brechje (04-05-2015)

Afbeelding
Foto: Doarpskrante It Brechje (04-05-2015)

_________________
Alles sal reg kom as ons almal ons plig doen


zo okt 25, 2015 6:45 pm
Profiel
Avatar gebruiker
arwanda1465

Geregistreerd:
za sep 18, 2010 8:40 pm
Berichten: 545
Woonplaats: Ergens in Nederland
Bericht Re: Ter herinnering aan..
IJsbrandus Coenradus SMEENK (34 jaar)


Geboren 20 maart 1906 te Groningen

Zoon van Andries SMEENK en Maria de WOLFF

Afbeelding
Nieuwsblad van het Noorden, zaterdag 24 maart 1906


IJsbrandus woonde in de Dahliastraat te Groningen en was kok aan boord van het
motorschip SANTA LUCIA


Afbeelding
Foto : www.shipspotters.nl, collectie Ben Scholten


Het m.s. SANTA LUCIA (379 Brt.) toebehorende aan kapitein/eigenaar G.S. van Dijk uit Visvliet
te Groningen was gebouwd op de werf van de Gebr. Niestern te Delfzijl en werd op 8 maart 1937
te water gelaten en op 9 april 1937 opgeleverd. Sinds mei 1940 was het schip geregistreerd te
Londen, Engeland.

Het schip vertrok op 1 october 1940 vanuit Viana do Castello, in het noorden van Portugal, met
een lading hout naar Oporto. Vandaar ging het schip naar Gibraltar om zich aldaar bij een Brits
convooi aan te sluiten dat op 11 october vertrok naar het Verenigd Koninkrijk. Op zaterdag 26
october arriveerde het schip te Belfast, Noord Ierland. Op 28 october kreeg de kapitien opdracht
om de haven van Belfast binnen te lopen en het schip te laten "wipen" (Demagnetiseren). Na het
demagnetiseren vertrok het schip met de 11 koppige bemanning naar zee en ankerde in Bangor
Bay om op 1 november 1940 de kompassen opnieuw af te stellen.

In de ochtend van vrijdag 1 november ging het schip op weg van Bangor Bay naar de North Brigg
boei waar het om 10 uur, in het kanaal tussen de North en South Brigg boeien, op een zeemijn liep
die eerder door de Duitse Luftwaffe was afgeworpen. Deze ramp gebeurde op circa 3,6 zeemijl van
Pile Light House.

Het schip begon onmiddellijk te zinken. De bemanning werd grotendeels opgepikt door twee motor-
boten die hen naar een nabij gelegen onderzoekingsvaartuig bracht. Dit vaartuig bracht de beman-
ning terug naar Bangor waar zij werden opgenomen in het hospitaal.

Bij dit ongeval kwamen de volgende bemanningsleden om het leven:

G.S. van DIJK, kapitein/eigenaar (32 jaar), overleden aan zijn verwondingen op 2 november 1940
te Bangor, County Down, Noord Ierland. Hij werd later herbegraven op het Nederlands ereveld
te Mill Hill, Londen, Engeland.

J.G. de JONG, matroos (21 jaar), overleden aan zijn verwondingen op 1 november 1940 te Bangor,
County Down, Noord Ierland. Hij werd later ook herbegraven op het Nederlands ereveld te Mill Hill,
Londen, Engeland.

Jan van der MEULEN, 1e machinist (43 jaar) en IJsbrandus Coenradus SMEEK, kok, (34 jaar)
vonden beide een zeemansgraf in de Ierse zee

Afbeelding
Foto : bovitz.com (augustus 2011)

Dat de berichtgeving in oorlogstijd niet altijd even correct over kwam bij het thuisfront blijkt uit
onderstaande advertenties

AfbeeldingAfbeelding
AfbeeldingAfbeelding
Nieuwsblad van het Noorden, maandag 31 april 1941


Afbeelding
Akte : www.allegroningers.nl, Akte 253 = 09-02-1951


De naam van IJsbrandus Coenradus SMEENK staat vermeldt in Gedenkboek nummer 39
van de Oorlogsgravenstichting

_________________
Alles sal reg kom as ons almal ons plig doen


zo nov 01, 2015 10:46 pm
Profiel
Avatar gebruiker
arwanda1465

Geregistreerd:
za sep 18, 2010 8:40 pm
Berichten: 545
Woonplaats: Ergens in Nederland
Bericht Re: Ter herinnering aan..
Antonie Cornelis ELAND (48 jaar)

Geboren op dinsdag 4 augustus 1896 te Bemmel (GL)

Zoon van Johannes Cornelis ELAND en Elisabeth de RAAIJDT


Afbeelding
Provinciale Geldersche en Nijmeegsche Courant, vrijdag 07-08-1896

Afbeelding
Provinciale Geldersche en Nijmeegsche Courant, dinsdag 25-08-1896


Antonie wordt beroepsmilitair bij de cavalerie. Op 1 november 1936 wordt hij
bevordert tot Ritmeester.

Afbeelding
Het Vaderland (A.B.), dinsdag 20 october 1936

Gedurende de mobilisatie van 1939 en de meidagen van 1940 is Antonie commandant van het
2e Eskadron van het 1 Regiment Huzaren Motorrijders (2 - 1 R.H.M.)

In deze functie is hij direct betrokken bij de gevechten tegen de gelande Duitse parachutisten
en luchtlandingstroepen in de omgeving van Wassenaar en het Vliegveld Valkenburg (ZH).


In 1942 moeten alle beroepsofficieren van de voormalige Nederlandsche Weermacht zich melden
voor de tweede verplichte controle. Antonie meldt zich in Breda. Er worden extra treinen ingezet
om al het personeel welke ter controle opkomen te kunnen vervoeren.

Afbeelding
Afbeelding
Nieuwsblad van Friesland, woensdag 13 mei 1942

Afbeelding
Het Volk, woensdag 13 mei 1942

Bij deze controle worden alle beroepsofficieren in krijgsgevangenschap genomen en naar Duitsland
afgevoerd Antonie komt op 16 mei 1942 aan in het officierskamp Oflag XIII-B te Langwasser en krijgt
als krijgsgevangene nummer 30952

Op 8 augustus 1942 komt hij, en vele andere, in Stalag 371 Stanislau terecht.

Toen de Russen in 1944 steeds dichter bij Stalag 371 (Kamp Stanislau) kwamen werd besloten de
gevangenen over te plaatsen naar Neubrandenburg. Tussen 10 en 12 januari 1944 werd Stanislau
geheel ontruimd.
De 2000 gevangenen werden verdeeld over drie treintransporten met veewagons en zo overgebracht
naar Neubrandenburg. Er zaten gemiddeld 37 gevangenen in een wagon. De treinreis duurde 5 dagen.

Barakken aan de kampstraat te Neubrandenburg
Afbeelding
Foto: www.krijgsgevangen.nl

Interieur van een barak te Neubrandenburg
Afbeelding
Foto: www.krijgsgevangen.nl

Woensdag 8 november 1944, in de middag overlijdt Antonie Eland plotseling aan
een hartverlamming.

Op zaterdag 11 november 1944 vindt de begrafenis plaats van Antonie Eland.


In 1949 komt het stoffelijk overschot van Antonie terug naar Nederland en
wordt herbegraven op het Nationale Ereveld te Loenen (GL) in vak E, nr. 153.

Afbeelding
Afbeelding
IJmuider Courant, woensdag 25 mei 1949


Afbeelding
Foto: Oorlogsgravenstichting


Het hele gebied van het voormalige kamp Neubrandenburg is sinds 1993 een monument.
In 1999 werden 59 bronzen plaquettes onthuld met daarop 5169 namen van slachtoffers.

Afbeelding
Foto : nl.wikipedia.org (A. Kuhfeldt)

_________________
Alles sal reg kom as ons almal ons plig doen


zo nov 08, 2015 11:25 pm
Profiel
Avatar gebruiker
arwanda1465

Geregistreerd:
za sep 18, 2010 8:40 pm
Berichten: 545
Woonplaats: Ergens in Nederland
Bericht Re: Ter herinnering aan..
Auke ATTEMA (51 jaar)


Geboren op maandag 17 juli 1893 te Heeg, gemeente Wymbritseradeel (FR)

Zoon van Jan ATTEMA en Corneliske OSINGA

Gehuwd op donderdag 8 mei 1919 te Wymbritseradeel met Trijntje LEENSTRA

Uit dit huwelijk 3 dochters en 3 zoons

Veehouder, lid verzet.

Woonplaats; Hippolytushoef (NH)

Na zijn arrestatie in 1944 werd Auke overgebracht naar het concentratiekamp Vught
onder gevangenennummer 10672 in Blok 19 B. Op 5 september 1944 werd hij vanuit
overgebracht naar concentratiekamp Oranienburg. In oktober 1944 getransporteerd
naar het concentratiekamp Neuengamme en van daar naar het buitenkamp Ladelund
om te werken aan een nieuwe Duitse verdedigingslinie de z.g.n. "Friessenwalle"

Voor de bouw van deze verdedigingslinie werden 16.000 krijgsgevangenen gebruikt
evenals 6.000 concentratiekamp gevangenen. De gevangenen kwam uit heel Europa.
In kamp Ladelund waren circa 2000 gevangenen uit 13 landen aanwezig die, onder
erbarmelijke omstandigheden, met de hand, vele kilometers anti-tankgracht moesten
graven.

Afbeelding
Foto: www.pylgeralmanak.nl

De gevangenen werkte zeven dagen per week, 12 uur per dag. Kou, wind en regen in
de herfst van 1944 maakte de verplaatsing van de zware en natte klei met primitieve
uitrusting extra zwaar. In Ladelund stierven binnen een paar weken, van 1 november
tot 16 december 1944, 300 gevangenen.

Auke Attema was een van hen, hij is op 15 november 1944 overleden aan dysenterie.


De naam van Auke is aangebracht op een bronzen gedenkplaat en ligt begraven op
het Neuer Friedhof te Ladelund, te Schleswig-Holstein, Duitsland, in verzamelgraf 4


Afbeelding
Foto: photobucket.com

Afbeelding
Foto: photobucket.com

Afbeelding
Foto: photobucket.com

_________________
Alles sal reg kom as ons almal ons plig doen


zo nov 15, 2015 3:55 pm
Profiel
Avatar gebruiker
arwanda1465

Geregistreerd:
za sep 18, 2010 8:40 pm
Berichten: 545
Woonplaats: Ergens in Nederland
Bericht Re: Ter herinnering aan..
Klasina ZWAAGSTRA (15 jaar)


Geboren op maandag 23 januari 1928 te Oudeschoot, gemeente Heerenveen (FR)

Dochter van Jan ZWAAGSTRA en Froukje JANSMA

Afbeelding
Nieuwsblad van Friesland, dinsdag 24 januari 1928


Woonplaats Heerenveen, Thialfweg 25.


Tengevolge van de verduisteringsvoorschriften is Klasina, 's-avonds op weg naar
huis, te water geraakt en verdronken.

Afbeelding
Nieuwsblad van Friesland, woensdag 24 november 1943


Afbeelding
Nieuwsblad van Friesland, woensdag 24 november 1943


Afbeelding

Afbeelding
Nieuwsblad van Friesland, woensdag 24 november 1943


Klasina is op donderdag 25 november begraven op de algemene begraafplaats
aan de Binnenweg te Heerenveen, vak B, rij 7, nr. 6.

Afbeelding
Foto: www.graftombe.nl

_________________
Alles sal reg kom as ons almal ons plig doen


zo nov 22, 2015 11:45 am
Profiel
Avatar gebruiker
arwanda1465

Geregistreerd:
za sep 18, 2010 8:40 pm
Berichten: 545
Woonplaats: Ergens in Nederland
Bericht Re: Ter herinnering aan..
Bernardus VOLMER (42 jaar)


Geboren op vrijdag 25 januari 1901 te Amsterdam (NH)

Zoon van Roelof Eis VOLMER en Geertje TENSEN

Afbeelding
Algemeen Handelsblad, zaterdag 26 januari 1901, editie 4 uur


Bernardus gaat als beroepsmilitair in dienst bij de Koninklijke Marine als
matroos ziekenverpleger, met als stamboeknummer 7130

Diverse varende plaatsingen en ook walplaatsingen als ziekenverpleger volgen

Bernardus trouwt op donderdag 27 november 1924 te Den Helder (NH)
met Anna Cornelia GRAS.

Bevordering tot Korporaal ziekenverpleger volgt op 30 april 1925

Gedurende het huwelijk met Anna worden te Den Helder drie zoons geboren:
Roelof Eduard Maria op 8 september 1925,
Jacobus op 23 october 1928 en
Gerard op 9 augustus 1932.

Bernardus heeft in deze periode ook een uitzending naar Nederlands Oost Indië (N.O.I.)
volbracht waarvan hij op 31 december 1927 met het s.s. Koningin der Nederlanden in
Nederland terugkeert.

Bevordering tot Sergeant ziekenverpleger volgt op 1 april 1931 alsmede de uitreiking van
het Diploma A ziekenverpleging op 24 juni 1933. In juli 1933 komt Bernardus op de lijst
van volgorde te staan voor uitzending naar de tropen. De diverse plaatsingen volgen elkaar
op en de lijst van volgorde wordt elk halfjaar bijgewerkt.

Per 3 januari 1938 volgt zijn overplaatsing naar de kruiser Hr.Ms. Java, die na groot
onderhoud weer in dienst wordt gesteld en na diverse beproevingen op 4 mei 1938 naar
N.O.I. zal terug keren.
De plaatsing van Bernardus in de tropen is van langere duur. Anna zal met hun 3 kinderen,
kort na het vertrek van de Hr.Ms. Java, Bernardus volgen naar Soerabaja


Afbeelding
Heldersche Courant, donderdag 5 mei 1938


Afbeelding
De Indische Courant, donderdag 30 juni 1938


Hr.Ms. Java komt op 25 juni 1938 aan te Tandjong Priok. Op 30 juni gevolgd door het
m.s. Marnix van St. Aldegonde met aan boord veel marine gezinnen, waaronder Anna
met hun 3 kinderen.

Het gezin Volmer vestigt zich in de Van Swolstraat 38 te Soerabaja.

Bevordering van Bernardus tot Majoor-ziekenverpleger volgt maar uiteindelijk ook de
inval van de Japanners, de capitulatie van de Nederlandse troepen en de gevangen-
neming van Bernardus als krijgsgevangene, die op dat moment bij de Marine Genees-
kudige Dienst te Soerabaja werkzaam is.

Het is niet duidelijk in welke werkkampen Bernardus Volmer als krijgsgevangene heeft
doorgebracht. Wel is duidelijk dat hij, als zieke of als ziekenverpleger aan boord was
van het Japanse s.s. Suez Maru op 23 november 1943


s.s. Suez Maru
Afbeelding
Foto: www.powresearch.jp

Op 23 November 1943, werden 548 krijgsgevangenen die ernstig ziek waren
als gevolg van hard werken, honger en uitputting op Ambon verzameld.
De krijgsgevangenen zouden naar Soerabaja op Java worden gebracht aan
boord van de Suez Maru. In de voorste twee ruimen van het schip werden ca.
200 zieke Japanse patiënten en militairen ondergebracht. In twee achterste
ruimen werden 548 krijgsgevangenen onder gebracht. De meeste van hen,
411 waren van Britse afkomst, waaronder 211 van de R.A.F. De overige 137
waren Nederlanders, waarvan 15 van de Koninklijke Marine.
Onder de krijgsgevangenen bevonden zich 20 brancard patiënten.

Op 25 November 1943 vertrok een konvooi uit de haven van Ambon richting
Soerabaja op Java. Het konvooi bestaande uit de Suez Maru en de Nichinan
Maru werd begeleid door de Japanse mijnenveger W 12.


Op maandag 29 november 1943, de Suez Maru is op dat moment alleen varend,
wordt het schip op 70 nautical mile ten noordoosten van Kangean eiland door
de Amerikaanse onderzeeboot USS Bonefish (SS 223), onder commando van
Commander Tom Hogan, om circa 08.15 uur getorpedeerd. Twee van de vier
afgevuurde torpedo’s treffen het schip dat na de inslag direct begint te zinken.
De krijgsgevangenen klimmen vanuit ruim 3 naar het bovendek en springen in
zee. Vanuit ruim 4, het achterste ruim, weet niemand te ontsnappen.
Het schip verdwijnt om circa 09.15 uur in de golven.

Na enige uren is mijnenveger W 12, onder commando van Kawano Usumu, op
de plek des onheil aangekomen en begint met het aan boord nemen van de ca.
200 overlevende Japanse militairen, Japanse patiënten en Koreaanse bewakers.


Om 14.50 uur opend de mijnenveger W 12 het vuur met een aantal geweren en
9 machinegeweren op de in zee drijvende overlevende krijgsgevangenen.
Het vuren hield pas op tot dat alle gevangenen waren gedood. Om circa 16.30 uur
vetrekt de mijnenveger met hoge vaart richting Batavia. Negenenzestig Japanners
komen tijdens de torpedering om het leven. Er werden 93 Japanse militairen en 205
Japanse zieke patiënten gered. Van de 548 Britse en Nederlandse krijgsgevangenen
wordt slechts één overlevende, de Britse militair Kenneth Thomas, vierentwintig uur
later door de Australische mijnenveger HMAS Ballarat gered.

547 krijgsgevangenen, waaronder Bernardus VOLMER vinden een zeemansgraf ...

Afbeelding
Foto: farm8.staticflickr.com

De naam van Bernardus VOLMER staat vermeldt in Gedenkboek nr. 39 van de
Oorlogsgravenstichting

_________________
Alles sal reg kom as ons almal ons plig doen


zo nov 29, 2015 10:26 pm
Profiel
Avatar gebruiker
arwanda1465

Geregistreerd:
za sep 18, 2010 8:40 pm
Berichten: 545
Woonplaats: Ergens in Nederland
Bericht Re: Ter herinnering aan..
Henriëtte Augusta (Jet) van EEK (50 jaar)


Geboren op dinsdag 10 april 1894 te Batavia, Java (NOI).

Dochter van Johannes Wilhelmus van EEK en Maria Theodora Adolphine van den BERGH


Afbeelding
Java-Bode: Nieuws, handels- en advertentieblad voor Nederlandsch-Indie, woensdag 11 april 1894


Jet van EEK, was getrouwd met de wiskundeleraar Jurrian (Jur) HAAK. In 1921 keerde het echtpaar met
twee zonen vanuit NOI terug naar Nederland. Later kreeg het echtpaar nog een zoon en twee dochters.
Zowel Jet als Jur waren als leraar werkzaam op het Montessori Lyceum te Amsterdam.

Door het studentenverzet waarvan haar oudste zoon Jur jr. en de jongste dochter Tineke sinds de zomer
van 1942 deel uitmaakten, raakte Jet ook zeer betrokken bij de hulp aan de vervolgde joden en dan met
name aan kinderen in de Tweede Wereldoorlog. Jet was lid van de verzetsgroep "Groep 2000".
Maandelijks nam ze bonkaarten in ontvangst en gaf ze noodzakelijke berichten door. Twee joodse meisjes
die in nood zaten, nam ze in huis. Voor hen was ze een moeder zoals ze voor haar eigen 10-jarige zoon
was, een nakomertje. Door velen werd zij "Moedertje HAAK" genoemd. Soms verschafte ze ook onderdak
aan kennissen.

Verzetsgroep CS-6

De woning van de familie HAAK aan de Amsterdamse Lairessestraat fungeerde tevens als noodadres van
de verzetsgroep CS-6. Deze groep bestond met name uit jonge Amsterdammers en is vernoemd naar het
huis waar zij altijd bijeen kwamen, het huis van de familie Boissevain aan de Corellistraat 6.
De groep CS-6 had veel contacten met communistische illegale werkers en legde zich toe op het liquideren
van gevaarlijke collaborateurs en Duitse autoriteiten en op sabotageacties. Zo werden verscheidene aansla-
gen gepleegd op depots en spoorlijnen om jodentransporten te verhinderen. Ook is in 1943 het bevolkings-
register van Amsterdam overvallen.

In de Val

Toen de 17-jarige zoon Bob HAAK, de op een na jongste, op 3 augustus 1943 op verzoek van zijn
zuster een stapel gedichten van Jan Campert naar de familie Boissevain bracht liep hij in de val die
door de Duitsers was uitgezet. Bij deze uitgezette val in de Corellistraat 6 werden naast Bob HAAK
ook Gideon (Gi) en Jan Karel (Janka) Boissevain gearresteerd. Beiden werden op 30 september 1943
geëxecuteerd. Bob HAAK werd later vrijgelaten.

Onmiddellijk na de arrestatie van Gi, Janka en Bob werd door de Gestapo op dezelfde avond bij de
familie HAAK in de Lairessestraat een inval gedaan. Bij die inval troffen zij het echtpaar HAAK aan,
terwijl openlijk op tafel een aantal valse bonkaarten lag, die Jet in huis had voor onderduikers.
De bij de familie HAAK ondergedoken joodse kinderen, die op zolder lagen te slapen, werden niet
ontdekt. Jet en Jur werden gearresteerd en afgevoerd.

Na een verblijf van ruim een jaar in het Amsterdamse Huis van Bewaring aan de Amstelveenseweg
werden Jet en Jur HAAK op Dolle Dinsdag gedeporteerd.


Jet HAAK belandde via Vught en het werkkamp Philips in het vrouwenkamp Ravensbrück.
Vandaar ging zij naar het concentratiekamp Gross - Rosen in Nieder - Silezië. Op het transport vanuit
Gross - Rosen naar een van de buitenkampen in Reichenbach is zij aan "malaria", als kind opgelopen
tijdens haar verblijf in de tropen, op woensdag 6 december 1944, overleden.

Van Henriëtte Augusta HAAK - van EEK is geen aanwijsbare laatste rustplaats bekend.
Haar naam staat genoemd in Gedenkboek nr. 2 van de Oorlogsgravenstichting.


Jurrian HAAK is op dinsdag 30 januari 1945, waarschijnlijk ten gevolge van algehele
uitputting overleden in concentratiekamp Sachsenhausen in Oranienburg, Duitsland.
Ook van hem is geen aanwijsbare laatste rustplaats bekend.
Zijn naam staat ook genoemd in Gedenkboek nr. 2 van de Oorlogsgravenstichting.


In wijk Huygenhoek te Heerhugowaard (NH) is naar Henriëtte Augusta Haak -van EEK een straat genoemd.

Afbeelding
Foto: André Reijniers (02 december 2015)


Monument "Vrouwen in het Verzet"

Afbeelding
Foto: André Reijniers (02 december 2015)

Het monument "Vrouwen in het Verzet" is ontworpen door Elly Battus en staat
in de Clara Wichmanntuin in Heerhugowaard. De onthulling van het monument
heeft plaats gevonden op donderdag 9 december 1999. Het monument is een
bronzen beeld van een staande vrouwenfiguur dat kracht en soberheid uitstraalt.

De jurk van de vrouw is gemaakt van een oude deur van een deportatietrein, en
van ribkarton (gestreepte kampkleding). Op de achterzijde van de jurk van deze
vrouwenfiguur staan namen van verzetskranten gegraveerd. Tijdens de Tweede
Wereldoorlog hebben veel vrouwen meegeholpen bij het verspreiden van deze
illegale blaadjes.

Afbeelding
Foto: André Reijniers (02 december 2015)

Het beeld is geplaatst op een voetstuk van natuursteen. Het beeld is 1 meter 85
hoog en het voetstuk is 90 centimeter hoog en 90 centimeter breed. Op het voet-
stuk zijn een aantal regels uit het verzetsgedicht Het Lied der Achttien Doden van
Jan Campert aangebracht.

Op de zijkanten van het voetstuk zijn de namen van 21 verzetsvrouwen, waar-
onder die van Jet HAAK - van EEK, aangebracht die in de concentratiekampen
Ravensbrück en Auschwitz zijn omgekomen.

Afbeelding
Foto: André Reijniers (02 december 2015)

In de wijken Zuidwijk en Huygenhoek in Heerhugowaard waar dit gedenkteken
is geplaatst, zijn 21 straten naar de gesneuvelde verzetsvrouwen genoemd.


Plaquette Montessori Lyceum

De plaquette hangt op de binnenplaats van het Montessori Lyceum
aan de Pieter de Hoochstraat 59 in Amsterdam. Het is een plaquette
waarop de namen van de (oud-)leerlingen, docenten en bestuursleden
die de Tweede Wereldoorlog niet hebben overleefd. Zij zijn vermoord
in vernietigingskampen, wegens verzetsdaden gefusilleerd of op andere
wijze omgekomen. Op 18 juni 2005 werd op de plaquette onthuld met
daarop vijfentwintig namen.

Afbeelding
Foto (juni 2005): boissevain.org

Afbeelding
Foto (juni 2005): boissevain.org

Reeds kort vóór de onthulling in 2005 bleek al dat nog een enkele naam moest worden toegevoegd.
Er is vervolgens een intensieve zoektocht gestart in Nederland en daarbuiten om vast te stellen of
er wellicht ook nog anderen waren die de oorlog niet hadden overleefd.
Deze zoektocht duurde twee jaar.

Op 16 mei 2008 is een vervangende, nu complete plaquette aangebracht. Daarop staan 35 namen.



Bronnen o.a.:

"Van pionier tot mammoet", Het Amsterdams Montessori Lyceum 1930-1980
Auteur: J. S. Calff
Uitgave: Stichting Montessori, Amsterdam 1980

nl.wikipedia.org
oorlogsgravenstichting.nl
www.4en5mei.nl
www.boissevain.org
www.dedokwerker.nl
www.hannieschaft.nl
www.heerhugowaard.nl (Stadsnieuws" 24 mei 2005, nr. 11)
www.trouw.nl (4 mei 2002, Oorlog en voetbal)

_________________
Alles sal reg kom as ons almal ons plig doen


zo dec 06, 2015 8:31 am
Profiel
Avatar gebruiker
arwanda1465

Geregistreerd:
za sep 18, 2010 8:40 pm
Berichten: 545
Woonplaats: Ergens in Nederland
Bericht Re: Ter herinnering aan..
Cornelis (Keesje) BRIJDE (13 jaar)

Afbeelding
www.geheugenvanoost.nl


Geboren op dinsdag 1 september 1931 te Amsterdam (NH)

Zoon van Jacob BRIJDE en Jansje ZWANEVELD

Afbeelding
De Tijd (AB), vrijdag 4 september 1931

Het gezin bestaat totaal uit 13 kinderen, Keesje is het 9e kind en de 3e zoon. Van
het gezin zijn de oudste kinderen het huis uit, de jongste kinderen wonen samen
met hun ouders in de Benkoelenstraat, in de Indische buurt, te Amsterdam.

Vanuit het ouderlijk huis is het circa 15 minuten lopen naar het spoorwegempla-
cement op de Rietlanden. Een zeer geliefde speelplek voor de jeugd.

Ondanks de oorlog is er in october 1944 toch nog een heugelijk feit te herdenken.
Vader Jacob en moeder Jansje zijn op 28 october 1944, 30 jaar getrouwd.

Afbeelding
Het Nieuws van den Dag, maandag 23 october 1944


December 1944, winter, naast de honger is het ook nog koud in Amsterdam ....

Cornelis BRIJDE, ook wel Keesje genoemd, was een echte Amsterdamse jongen.
Hij werd op 13 december 1944 doodgeschoten, omdat hij kolen van de Duitsers
steelde. Bij de Rietlanden was een spoorwegemplacement met wagons vol kolen.
Het gebied was verboden terrein en daarom werd het bewaakt.
Als kinderen betrapt werden op het stelen van kolen, sloot de Duitse chef van de
spoorwegen hen soms op zonder eten of drinken in een speciale wagon. "Als ik
jou nog één keer te pakken krijg, schiet ik je dood", had een Landwachter, een
keer gedreigd tegen Keesje.

In de ochtend van 13 december 1944 waren Keesje en zijn vriend Floris Goulooze
weer kolen aan het zoeken. Het sneeuwde en het was koud. Keesje wilde kolen
halen voor zijn moeder.
In de vroege ochtend knielden de jongens op de grond en raapten kolen van het
onderste plankje van een wagon op. Opeens viel er een schot en Keesje werd
door een kogel in zijn nek getroffen en overleed op slag.

Een paar dagen later werd Keesje op de Nieuwe Oosterbegraafplaats begraven.

Zijn graf is inmiddels allang weer geruimd......


Loek (Wiet) Biesbrouck, neef van Keesje ..... (11 maart 2013)

Op die 13e december werd ik uit de klas gehaald. Mijn moeder vertelde, dat Keesje
was doodgeschoten en we zijn toen van de Linnaeusschool in de 2e Oosterparkstraat
naar de Benkoelenstraat gelopen. Mijn moeder, Jansje Brijde, was de oudste van de
13 kinderen en op het moment van het gebeurde, waren er al een paar de deur uit.
Daar ik het 1e kleinkind was, werd ik door Keesje op zijn manier verwend en ik mocht
bij hem voorop de fiets zitten, zijn broer Jan niet en die was even oud als ik. Keesje
was opgebaard in de slaapkamer aan de Javastraat en daar heb ik afscheid van hem
genomen.Wat ik in alle verhalen mis, is het feit, dat Keesje met 2 vrienden naar de
Rietlanden was om kolen te zoeken. Wat ik mij kan herinneren is, dat de kogel van
de Landwacht in de zij van de jongen Gouloze was geschoten, dat de jongen Zijlstra
zich achterover had laten vallen en dat daarna Keesje de kogel in zijn hals kreeg.
Ik had ook zeer lange tijd niet geweten wie de 3e jongen was en pas enkele jaren
geleden hoorde ik van zijn broer Cor Zijlstra, dat het zijn broer geweest was. Ik kan
uit mijn jonge jaren beamen, dat Kees een moordgoser was. We zijn ook samen gaan
vissen in het lozingskanaal of Amsterdam-Rijn kanaal en in de oorlog werden ook de
witvissen gegeten. Het gedicht over Keesje Brijde kende ik vroeger uit mijn hoofd en
is volgens mij gemaakt door de cafe-eigenaar aan de overkant in de Javastraat.


Onderstaand gedicht werd aan Keesje gewijd.

In Memoriam Keesje Brijde

Keesje is een kleine jongen,
Amper 13 jaar misschien,
Keesje wil zijn moeder helpen !
Kan haar getob niet langer zien.

Moeder heeft nu kolen noodig
Om het kacheltje te stoken
Keesje is niet overbodig,
Wil de schoorsteen weer doen rooken.

’s Morgens in het kille duister
Komt hij vlug en kwiek uit bed,
"Dag Moeder" klinkt zijn gefluister
"Ik ben terug, voor je er op let".

In zijn sjofele, dunne kleeren,
Met een hongerige maag,
Zoo zag ik hem heel wat keeren
Ach wat was het nog een blaag !

Kooltjes rapen, voor zijn Moeder.
’t Ventje deed al vroeg zijn best.
En hij was zijn broertjes hoeder
Tot die kogel kwam ten lest.

Kleine Amsterdamsche jongen,
Kleine deugniet van de straat,
Deze wensch op aller tongen:
God straffe dien overlaat.

Die met zijn vervloekte wapen
Kleine kinderen niet ontzag !
En jou voor wat kooltjes rapen !
Stuurde naar dat kille graf ......

Rijmelaar.



Een monument voor Keesje werd na de bevrijding door twee verzetsmensen uit
de buurt neergezet op de plek waar het drama zich afspeelde.
Op de achtergrond de achterzijde van het voormalige Lloyd Hotel aan de
Oostelijke Handelskade te Amsterdam, grenzend aan het spoorwegemplacement.

Afbeelding
Foto: www.geheugenvanoost.nl


Het monument Keesje Brijde verhuist


Het kruisje van Keesje voor het gebouw van het Internationaal Instituut voor
Sociale Geschiedenis.

Afbeelding
Foto: www.geheugenvanoost.nl (Jo Haen, 2000)

Werknemers van het Internationaal Instituut voor Sociale Geschiedenis aan de
Cruquisweg te Amsterdam ontwaarden in januari 2000 ineens op de stoep een
houten kruis in een perkje.
Het leek wel een graf. Maar van wie? Het bleek het monument voor Keesje Brijde
uit de Benkoelenstraat, die op 13 december 1944, dertien jaar oud, in de Stads
Rietlanden werd neergeschoten door een Landwachter.

Dit houten kruisje is dus geen grafmonument. Het werd na de bevrijding door twee
verzetsmensen uit de buurt neergezet op de plek waar het drama zich afspeelde.
Op het kruis werd een bordje bevestigd met een door bakker J. Schagen uit de
Javastraat geschreven gedicht.
Leerlingen van een naburige school hebben het sindsdien onderhouden. In de jaren
zestig is het gedenkteken al een paar meter verplaatst, omdat de NS daar aan de
Panamakade een dienstgebouwtje wilde neerzetten. Maar sindsdien trotseerde het
gedenkteken alle veranderingen ter plekke. Die waren niet gering.
Het voormalig havengebied werd woonbuurt en ook het rangeerterrein verdween.
Naast het kruisje kwam de inrit van de Piet Heintunnel. Terwijl het hele gebied een
bouwput was, zorgde het Projectbureau Oostelijk Havengebied toch steeds dat het
monumentje bereikbaar bleef, vooral tijdens de jaarlijkse dodenherdenking op 4 mei.
Maar nu er ook hier woningen komen, moest "Keesje" echt verhuizen. En wel naar
een plantsoen dat naar hem is vernoemd, een paar honderd meter ten oosten van de
oude plek, op het schiereiland Sporenburg. Tot dat plantsoen in voorjaar van 2000
gereed is, logeert het monument op de Cruquiusweg. Buurthistorica Alice Roegholt
wist intussen op de valreep de naamgeving van het plantsoen bij te stellen. Stadsdeel
Zeeburg had het Kees Brijdeplantsoen genoemd, maar dat moest toch echt "Keesje
Brijdeplantsoen" worden, schreef zij in mei 1999 aan het bestuur. Iedereen kende
hem als Keesje, en bovendien: "Keesje is nooit Kees geworden",
en daarin ligt dan ook de essentie...

Na enige aarzeling ging het stadsdeel overstag.

Afbeelding
Foto: www.geheugenvanoost.nl


Het originele herdenkingskruis van Keesje heeft uiteindelijk zijn vaste plaats
gevonden in het naar Keesje genoemde plantsoen, nabij de Panamakade,
rechts van huisnummer 4, in stadsdeel Zeeburg te Amsterdam.


Afbeelding
Foto: www.geheugenvanoost.nl (Jo Haen, 5 mei 2011)

Afbeelding
Foto: Google Street View, mei 2015

_________________
Alles sal reg kom as ons almal ons plig doen


zo dec 13, 2015 10:46 pm
Profiel
Avatar gebruiker
arwanda1465

Geregistreerd:
za sep 18, 2010 8:40 pm
Berichten: 545
Woonplaats: Ergens in Nederland
Bericht Re: Ter herinnering aan..
Cornelis (Cor) DIJKSTRA (40 jaar)

Afbeelding
Foto: www.westfriesgenootschap.nl


Geboren woensdag 19 october 1904 te Sexbierum, gemeente Barradeel (FR)

Zoon van Arjen DIJKSTRA en Jantje POSTMA

Op vrijdag 15 mei 1931 te Beilen (DR) gehuwd met Luchien WINTERS

Uit dit huwelijk twee zoons, Arjen en Jan

Cor was melkcontroleur werkzaam bij de zuivelfabriek Aurora te Opmeer (NH).
Hij behoorde tot de LO-Opmeer en was tevens medewerker van het illegale blad
"Je Maintiendrai". Door verraad is Cor in de vroege ochtend van 9 augustus 1944
gearresteerd samen met Jacobus Duivestein, een onderduiker die bij hem inwoonde.
Beide werden overgebracht naar Hoorn. Vanuit Hoorn werd Cor via Amsterdam op
transport gesteld naar concentratiekamp Neuengamme nabij Hamburg, Duitsland.
Cor is daar op woensdag 20 december 1944 ten 07.30 uur overleden ten gevolge
van uitputting.


Op dinsdag 11 september 1945 kregen Luchien en de kinderen
het bericht dat Cor was overleden.


Afbeelding
De Vrije Hoornse Courant, woensdag 12 september 1945


AfbeeldingAfbeelding
De Vrije Hoornse Courant, donderdag 13 september 1945


Afbeelding
AfbeeldingAfbeelding
Nieuw Noordhollandsch Dagblad, dinsdag 18 september 1945


Afbeelding
De Vrije Hoornse Courant, maandag 1 october 1945


Cor heeft uiteindelijk zijn laatste rustplaats gevonden
op het Nederlandse ereveld, te Hamburg - Ohlsdorf in
Vak BP 73, Rij G, Graf 17

Afbeelding
Foto: Oorlogsgravenstichting


Oorlogsmonument te Spanbroek (NH)

Het oorlogsmonument in Spanbroek, gemeente Opmeer, bestaat uit twee zwarte ingemetselde plaquettes.
De plaquettes bevinden zich aan weerszijden van de toegangspoort van de Hervormde kerk aan de Hertog
Willemweg in Spanbroek.
Het oorlogsmonument is opgericht ter nagedachtenis aan vijftien medeburgers, waaronder Cor Dijkstra, uit
Opmeer en Spanbroek die tijdens de bezettingsjaren door oorlogshandelingen om het leven zijn gekomen.
Tevens herinnert het monument aan de herwonnen vrijheid.

AfbeeldingAfbeelding
Foto's: André Reijniers (06-09-2015)

_________________
Alles sal reg kom as ons almal ons plig doen


zo dec 20, 2015 10:16 pm
Profiel
Avatar gebruiker
arwanda1465

Geregistreerd:
za sep 18, 2010 8:40 pm
Berichten: 545
Woonplaats: Ergens in Nederland
Bericht Re: Ter herinnering aan..
Arend ENKLAAR (54 jaar)


Geboren donderdag 21 juni 1888 te Arnhem (GL)

Zoon van Willem ENKLAAR en Hermijntje MEIJLINK

Van beroep scheepstimmerman

Gehuwd te Rotterdam op woensdag 27 maart 1920 met Catharina Geertrui van KLEEF

Uit dit huwelijk geboren te Rotterdam:
zoon Willem Jan op zaterdag 28 augustus 1920 en dochter Hermijntje op zondag 29 november 1925

De familie ENKLAAR woonde sinds 1932 te Den Haag in de Antheunissenstraat

Arend was als scheepstimmerman geplaatst aan boord van het s.s. SOEKABOEMI (1923) van de
Rotterdamsche Lloyd. Het schip, onder gezagvoerder H.A. van der Schoor de Boer, had naast een
bemanning van 54 koppen, 12 "gunners" voor de bediening van het geschut, ook 4 passagiers aan
boord.

s.s. SOEKABOEMI
Afbeelding
Foto: www. uboat.net

Het schip was op vrijdag 18 december 1942 vertrokken uit Gourock, Schotland (UK) met een
lading 5.000 ton "general cargo". Het schip had als bestemming Bombay, India en sloot zich
aan bij konvooi ONS 154 (Outward - North Atlantic - Slow) met als eerste bestemming Halifax,
Nova Scotia, Canada. Het konvooi was verdeeld over een gebied van 5 zeemijl breed (9,2 km)
en 1,5 zeemijl diep (2,7 km).

De SOEKABOEMI kreeg, als een van de laatst aangesloten schepen in het konvooi, positie 114.

Afbeelding
Foto:www.swanseadocks.co.uk

Het konvooi bestaande uit 45 koopvaardij schepen vertrok vanuit Belfast, Noord-Ierland op vrijdag
19 december 1942 met als begeleiding een escortegroep van 5 korvetten van de Royal Canadian
Navy. In het konvooi bevond zich het "rescue ship" Toward. Ook in het konvooi aanwezig de tanker
Schottish Heather, deze was bestemd om de schepen van het escorte op volle zee te kunnen voorzien
van brandstof. Op zaterdag 20 december, west van Ierland voegde zich de Canadese torpedobootjager
HMCS St.Laurent bij het konvooi.

In de ochtend van zaterdag 26 december (2e kerstdag) werd het konvooi ontdekt door de U-664 onder
commando van Oberleutnant zur See Adolf Graef. De U-664 behoorde tot het Wolfpack "Spitz"
(10 U-boten). Samen met het Wolfpack "Ungestum" (9 U-boten) opereerden deze twee groepen in het
noordelijke gedeelte van de Atlantische Oceaan. Beide groepen werden onmiddellijk ingezet om op te
treden tegen het konvooi.

In de loop van de middag kwam het konvooi terecht in de z.g.n. "Black Pit", een groot gebied in de
Atlantische Oceaan tussen IJsland en de Azoren waar geen geallieerde luchtdekking gegeven kon worden.

Afbeelding
Foto: books.google.nl


Op zondag 27 december 1942 om 02.40 uur werd het konvooi voor de eerste keer aangevallen.
Er werden twee schepen tot zinken gebracht.

Om 03.10 uur werd de SOEKABOEMI door de U-356, onder commando van Oberleutnant zur See
Günther Ruppelt, getorpedeerd. De torpedo sloeg in over stuurboordzijde in het voorschip.
Het schip begon langzaam te zinken en de opvarenden begaven zich in de vier aanwezige reddingboten
en werden later aan boord genomen van het British rescue ship Toward en het Canadese korvet Napanee
(K 118). Zij werden op 9 januari 1943 aan land gebracht te Halifax, Canada

HMCS Napenee
Afbeelding
Foto: books.google.nl

Arend ENKLAAR was behulpzaam geweest tijdens het te water laten van een van de bakboords redding-
boten, doch werd bij een later gehouden appél vermist.

Arend heeft in de Atlantische Oceaan een zeemansgraf gevonden ...

Afbeelding
Foto: static.panoramio.com (stefanlb 01-06-2006)


De U-356 werd om 04.30 uur, direct na na de aanval op de SOEKABOEMI en de KING EDWARD
(nr. 81 in het konvooi), door de torpedobootjager HMCS St.Laurent en de korvetten HMCS Chilliwack,
HMCS Battleford and HMCS Napanee met dieptebommen tot zinken gebracht. Hierbij kwam de gehele
bemanning van de U-356 (46 opvarenden) om het leven.


Om 19.37 uur op 27 december 1942 werd het nog drijvende wrak van de SOEKABOEMI door de U-441
tot zinken gebracht.


Het konvooi werd in de dagen daarna nog meerdere malen door de U-boten aangevallen.
In totaal werden in de periode 27 t/m 30 december 1942 in het konvooi 16 schepen tot zinken gebracht
en 10 zwaar beschadigd.


De naam van Arend ENKLAAR staat vermeldt in Gedenkboek nr. 38 van de Oorlogsgravenstichting


Monument Rotterdam

Het 'Lloyd-monument' in Rotterdam is opgericht ter nagedachtenis aan de in de Tweede Wereldoorlog
omgekomen schepelingen van de Koninklijke Rotterdamse Lloyd

Het 'Lloyd-monument' is een rond keienpleintje met een zestal kolommen en een hoeksteen met een
in brons uitgevoerd reliëf van een vrouwenfiguur. Op het monument bevinden zich vijf natuurstenen
panelen met daarop 222 namen van Nederlandse bemanningsleden en namen van 48 Indonesische
bemanningsleden die zijn omgekomen in de Tweede Wereldoorlog. Het monument is onthuld op
22 november 1947.

Oorspronkelijk stond het gedenkteken in het talud van de parksluizen aan de G.J. de Jonghweg.
In maart 1997 is het monument verplaatst naar het Scheepvaartkwartier en staat nu aan het
einde van de Calandstraat (bij de Veerhaven).


Afbeelding
Foto: commons.wikimedia.org (Wikifrits 16-07-2008)

_________________
Alles sal reg kom as ons almal ons plig doen


zo dec 27, 2015 11:00 pm
Profiel
Avatar gebruiker
arwanda1465

Geregistreerd:
za sep 18, 2010 8:40 pm
Berichten: 545
Woonplaats: Ergens in Nederland
Bericht Re: Ter herinnering aan..
Gerardus Joseph EVERS (28 jaar)


Geboren zaterdag 18 januari 1913 te Roermond (LB)

Zoon van Christiaan Hendrikus Hubertus EVERS en Anna Gertrudis HENDRIKX


Afbeelding
De Nieuwe Koerier, Maas- en Roerbode, zaterdag 25 januari 1913


Sergeant vlieger bij de Marine Luchtvaartdienst der Koninklijke Marine
Stamboeknr. 13461

Sinds 1938 geplaatst in Nederlands Indië.

Ten gevolge van opgelopen verwondingen op 3 januari 1942 overleden te
Soerabaja.

Na zijn opleiding aan de Roermondsche Ambachtsschool ging Gerardus als
beroeps militair in dienst bij de Koninklijke Marine als leerling onderofficier
vlieger.

Afbeelding
Heldersche Courant, zaterdag 27 juni 1936


Na het afronden van zijn opleiding tot vlieger volgde bevordering per
1 maart 1938 tot korporaal vlieger.

Afbeelding
Heldersche Courant, woensdag 2 maart 1938


Met zijn nieuwe korporaalstrepen op het uniform volgde vrijwel direct een
langdurige uitzending naar Oost Indië.

Afbeelding
Heldersche Courant, zaterdag 19 maart 1938

De Baloeran vertrok op 16 maart 1938 vanuit Rotterdam naar Batavia

Afbeelding
Foto: KLM


Na aankomst te Indië en plaatsing op het Marinevliegkamp volgt in 1939 een
bevordering tot sergeant vlieger

Afbeelding
De Indische Courant, zaterdag 13 mei 1939


Afbeelding
De Nieuwe Koerier, Maas- en Roerbode, woensdag 17 mei 1939


Gerardus EVERS als bemanningslid staande op de Dornier
Do 24K X-15
Afbeelding
Foto: nimh-beelbank.defensie.nl


Gerardus EVERS werd uiteindelijk als 2e vlieger ingedeeld
bij de bemanning van de Dornier Do 24K "X-12".

Dit watervliegtuig was in 1938 met het m.s. Kota Agoeng vanuit
Nederland naar Oost Indië getransporteerd.

Afbeelding
Foto: nimh-beelbank.defensie.nl

Het toestel was na montage en beproevingen in gebruik genomen en in 1941 ingedeeld bij
de Groep vliegtuigen no. 2 (GVT2). Naast de X-12 waren ook de X-11 en de X-25 in deze
groep ingedeeld.

Afbeelding
Foto: nimh-beelbank.defensie.nl

Na het uitbreken van de oorlog in de Oost werd 20 december 1941 werd de strategische
haven Davao (Philippijnen) door de Japanse veroveraars ingenomen. Nu was de mogelijke
oversteek naar Nederlands Indië ineens sterk verkleind. Door deze toegenomen dreiging
werden de vliegtuigen van GVT2 vanaf 22 december 1941 verplaatst van hun oorspronkelijke
basis Sorong op Nieuw-Guinea, naar Kakas op het meer van Tondano, in het noorden van
Celebes. Tevens is er vanuit het hoofdkwartier opdracht gegeven voor een aanval op Davao.

Derhalve werd op 23 december 1941 door GVT2 en GVT5 ( X-26, X-27 en X-30) een aanval
uitgevoerd op de haven van Davao, waar inmiddels veel japanse schepen lagen. Deze wacht-
ten op orders om naar Nederlands Indië op te stomen met militair materieel en troepen, om
de aanval te openen. De dag ervoor was de voorbereiding door GVT2 en GVT5 al begonnen
met het tanken van benzine, en het laden van de 500 ponds bommen. De 3 Dorniers van
GVT5 gingen voorop. Aangekomen boven Davao werd de X-27 geraakt, en verloor hoogte.
Even later verschenen de 3 vliegtuigen van GVT2. Er werd vanaf de grond hevig op hen ge-
schoten. De X-27 van GVT5 moest een noodlanding op zee maken, en de bemanning werd
na radio contact door de X-30 gered. De X-30 moest daarvoor ook op zee landen, vlakbij
de X-27. Met een dingy werd de bemanning overgezet en gered.

Op 26 december 1941 werd de basis Kakas op het meer van Tondano door Japanse "Zero’s"
en "Kate" bommenwerpers aangevallen. Waarschijnlijk was dit een vergelding voor de aanval,
3 dagen eerder, van GVT2 en GVT5 op Davao. Alle vliegtuigen van GVT2 en GVT5 die daar toen
volgetankt lagen werden beschoten en vernietigd. Alleen de X-30 die met een patrouille vlucht
bezig was, ontkwam. De overige toestellen, de X-11, X-12, X-25 en de X-26, gingen verloren.

Bij deze aanval kwamen sergeant-vlieger R. Siezen en vliegtuigmakersmaat C. Bruinhout om het
leven en raakte sergeant-vlieger Gerardus EVERS zwaar gewond. Sergeant-monteur C. van Dijk,
die een schot door zijn arm gekregen had, redde sergeant EVERS door met hem te blijven zwem-
men tot een motorboot hen beiden uit het water kon komen halen.

Op 3 januari 1941 overleed Gerardus Joseph EVERS in Soerabaja alsnog aan zijn verwondingen.

Van Gerardus is geen laatste rustplaats bekend. Zijn naam staat vernoemd in Gedenkboek 4 van
de Oorlogsgravenstichting.

Op 12 maart 2009 werd op het Nederlandse ereveld Kembang Kuning te Soeabaja, Indonesië
een nieuw monument onthuld. Op het monument zijn twee bronzen platen aangebracht met
de namen van 98 militairen van de Marine Luchtvaartdienst, die omgekomen zijn in Nederlands
Indië en Nederlands Nieuw-Guinea en van wie de laatste rustplaats niet meer aanwijsbaar is.

Afbeelding
Afbeelding
Foto: www.west-papua.nl

_________________
Alles sal reg kom as ons almal ons plig doen


ma jan 04, 2016 12:00 am
Profiel
Avatar gebruiker
arwanda1465

Geregistreerd:
za sep 18, 2010 8:40 pm
Berichten: 545
Woonplaats: Ergens in Nederland
Bericht Re: Ter herinnering aan..
Adriaan Cornelis (Ad) NAGTEGAAL(32 jaar)

Afbeelding
Foto: www.meerbode.nl (21 juli 2010)

Geboren maandag 22 juli 1912 te Mijdrecht (UT)

Zoon van Pieter Maurits NAGTEGAAL en Maria HAGE

Ad had als beroep timmerman en woonde bij zijn ouders aan de Amstelhoek te
Mijdrecht.

In december 1939 trouwt Ad te Mijdrecht met Irma Maria GROOTAERT.

Uit dit huwelijk worden twee zoons geboren, Peter Maurits in september 1940
en August Johannes in oktober 1942. Het gezin heeft in 1943 als woonplaats
de gemeente Haarlemmermeer (NH).
Op 31 maart 1943 komt August, in de leeftijd van 5 maanden, te overlijden te
Leiden. Enige tijd later wordt het huwelijk tussen Ad en Irma ontbonden.
Ad keert terug naar Mijdrecht en gaat weer bij zijn ouders inwonen.

Ad is actief in het verzet en werkte als KP-er onder de schuilnaam "Jen"
hoofdzakelijk in de omgeving van Apeldoorn en op de Veluwe.

Tijdens een vuurgevecht met de SD komt Ad op woensdag 10 januari 1945
nabij Apeldoorn te overlijden.

Ad NAGTEGAAL vond zijn laatste rustplaats samen met twee andere verzet-
strijders in één graf op de gemeentelijke Begraafplaats Heidehof te Apeldoorn
in graf 2e klasse nr. 218

Afbeelding
Foto: Oorlogsgravenstichting (2007)


In oktober 1946 ontvangen de ouders van Ad van Koningin Wilhelmina een bewijs
van deelneming met het verlies van hun zoon.

In december 1952 volgt postuum de toekenning van het Verzetskruis middels het
Koninklijk Besluit no. 14 van 16 december 1952.

Op vrijdag 23 januari 1953 reikt Koningin Juliana in het Koninklijk paleis op de Dam
te Amsterdam aan de zoon van Ad, Pieter Maurits, het verleende Verzetskruis uit.

Afbeelding
Leidse Courant, zaterdag 24 januari 1953


Afbeelding
Afbeelding
Nieuwe Leidsche Courant, zaterdag 24 januari 1953


Het Verzetskruis, ter nagedachtenis aan zijn vader mocht Pieter Maurits slechts 12 jaar
met zich meedragen, want op dinsdag 27 april 1965 kwam hij door een verkeersongeval
in Vinkeveen om het leven.

_________________
Alles sal reg kom as ons almal ons plig doen


ma jan 11, 2016 12:00 am
Profiel
Avatar gebruiker
arwanda1465

Geregistreerd:
za sep 18, 2010 8:40 pm
Berichten: 545
Woonplaats: Ergens in Nederland
Bericht Re: Ter herinnering aan..
Johannes Martina de BRUIJN (22 jaar)


Geboren zondag 16 april 1922 te Bergen op Zoom (NB)

Zoon van Martinus de BRUIJN en Johanna Pieternella FRANKEN

Soldaat Stoottroepen Commando Noord Brabant.

Overleden op woensdag 17 januari 1945 ten 14.45 uur te Roosendaal en Nispen (NB)

Johannes is herbegraven op het Nationale Ereveld te Loenen (GL) in Vak A, Graf 761

Afbeelding
Foto: Oorlogsgravenstichting

Afbeelding
Foto: loenenopdeveluwe.info

_________________
Alles sal reg kom as ons almal ons plig doen


zo jan 17, 2016 10:00 am
Profiel
Avatar gebruiker
arwanda1465

Geregistreerd:
za sep 18, 2010 8:40 pm
Berichten: 545
Woonplaats: Ergens in Nederland
Bericht Re: Ter herinnering aan..
Annes Johan Cato van der NAGEL (23 jaar)

Afbeelding

Geboren zaterdag 2 augustus 1919 te Kampen (OV)

Afbeelding
Nieuwe Rotterdamsche Courant, woensdag 6 augustus 1919


Oudste zoon van Rudolf Cornelis van der NAGEL en Campegina Lamberta VITRINGA

Woonplaats 's-Gravenhage, Ananasstraat

Ongehuwd

Sergeant Adelborst zeedienst der Koninklijke Marine. Stamboeknr. KIM 2.615


Afbeelding
Heldersche Courant, dinsdag 16 augustus 1938

Op vrijdag 2 september 1938 werden de nieuwe adelborsten geïnstalleerd te Den Helder bij het
Koninklijk Instituut voor de Marine (KIM).

Afbeelding
Afbeelding
Heldersche Courant, zaterdag 3 september 1938


Annes van der Nagel is gedurende de meidagen van 1940, vanuit het KIM waar hij in opleiding was tot
officier, geplaatst aan boord van de mijnenveger Hr.Ms. Pieter Florisz. De Pieter Florisz, onder commando
van luitenant ter zee der 2e klasse G.E.A. Daane Bolier, was samen met de mijnenveger Hr.Ms. Abraham
van der Hulst op 12 mei 1940 ter versterking naar het IJsselmeer gezonden ter ondersteuning van het
aldaar opererende IJsselmeerflottille welke tot doel had een Duitse oversteek over het IJsselmeer naar de
kust van Noord Holland te beletten.


Mijnenveger Hr.Ms. Pieter Florisz
Afbeelding
Foto: www.martiemdigitaal.nl


De overgave van Nederland op 14 mei leidde tot een reeks tegenstrijdige orders voor het IJsselmeer-
flottielje, waardoor een aantal schepen naar Enkhuizen voer in plaats van naar Engeland. Tenslotte
kregen de bemanning van de schepen het sein om de schepen tot zinken te brengen. De Pieter Florisz
werd door de eigen bemanning afgezonken nabij het Krabbersgat in de aanloop naar de haven van
Enkhuizen. Daarmee kwam een einde aan het bestaan van het IJsselmeerflottielje. Het afzinken van
de eigen schepen vond niet afdoende plaats, daar de meeste schepen gelicht konden worden en in
dienst van de Duitsers konden worden ingezet of gesloopt werden.
De bemanningen, ook die van de Pieter Florisz, werden afgevoerd naar Amsterdam en verbleven daar
tot medio juli 1940 in krijgsgevangenschap. Na de demobilisatie van de Nederlandse strijdkrachten in
Nederland liet Annes zich in september 1940 inschrijven als scheikundig student aan de Technische
Hogeschool te Delft.

Bezield als Annes was door het voornemen naar Engeland over te steken en bij de geallieerde strijd-
krachten dienst te nemen, verrichtte hij, in afwachting van de tijd dat de mogelijkheid van een over-
tocht zich zou voordoen, waardevol werk als koerier bij de inlichtingendienst van de verzetsgroep van
jonkheer Johan Schimmelpenninck (Oom Alexander). Aan deze activiteit kwam echter een einde, toen
hij op 7 februari 1941 werd gearresteerd.
De zogenaamde contactfiguur, die hem en anderen de gelegenheid zou verschaffen om naar Engeland
uit te wijken, ontpopte zich als oplichter en gaf de namen van Annes en 27 andere officieren, adelbor-
sten en cadetten aan de S.D. door die onmiddellijk diverse arrestaties uitvoerde.

Door het “Kriegmarine Gericht” werd Annes vrijgesproken bij gebrek aan bewijs, maar door de S.D.
werd hij als "staatsgevaarlijk" vastgehouden. Tot september 1941 verbleef hij in het “Oranjehotel” te
Scheveningen, daarna in Amersfoort, waar hij de bekende Duitse behandeling ondervond. Nog erger
werd dit, toen hij na 2 maanden naar het concentratiekamp Oraniënburg werd overgebracht waar hij
in de steengroeven tewerk werd gesteld, hetgeen met een doodvonnis overeenkwam.

Nadat hij zich twee maal van longontsteking "hersteld"(?) had, werd hij tenslotte in de ziekenbarak
opgenomen, waar hij op 24 Januari 1943 ten 05.00 uur overleed. Zijn stoffelijk overschot is in het
kamp begraven.


Afbeelding
Haagsche Courant, dinsdag 26 januari 1943


Afbeelding
Haagsche Courant, woensdag 17 februari 1943

Van Annes is geen aanwijsbare laatste rustplaats bekend. Zijn naam staat vernoemd
in Gedenkboek 2 van de Oorlogsgravenstichting

_________________
Alles sal reg kom as ons almal ons plig doen


zo jan 24, 2016 12:00 pm
Profiel
Geef de vorige berichten weer:  Sorteer op  
Plaats een nieuw onderwerp Antwoord op onderwerp  [ 940 berichten ]  Ga naar pagina Vorige  1 ... 49, 50, 51, 52, 53, 54, 55 ... 63  Volgende


Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers. en 4 gasten


Je mag geen nieuwe onderwerpen in dit forum plaatsen
Je mag niet antwoorden op een onderwerp in dit forum
Je mag je berichten in dit forum niet wijzigen
Je mag je berichten niet uit dit forum verwijderen

Zoek naar:
Ga naar:  
Alle rechten voorbehouden © STIWOT 2000-2012. Privacyverklaring, cookies en disclaimer.

Powered by phpBB © phpBB Group